«شب خواستگاری»

اون روز من خیلی اضطراب داشتم. هیچ کاری رو نمی تونستم درست انجام بدم. حتی این استرس از روزی که قرار بود گوشمو سوراخ کنن بیشتر بود.

روزگار سریع می گذشت و من فقط چند ساعت فرصت داشتم تا برای خواستگاری امشب فکر کنم و آماده بشم تا اشتباهات خواهرمو دیگه تکرار نکنم.

زمانی رو به یاد اوردم که برای خواهر بزرگترم خواستگار اومده بود، خواهرم خیلی حول شده بود، چون تا اون لحظه هیچ تجربه ای از خواستگاری کسب نکرده بود.

مادرم پیش خواهر رفت و گفت: دخترم نگران نباش هر دختری یه روزی باید این کار رو تجربه کنه و به قول معروف این شتریه که در خونه ی همه می خوابه.

میگفتن: خواستگار هم شغلی داره و هم خونه ای.

اونشب که مراسم خواستگاری برگزار شد پدرم از پسر پرسید: خوب، آقازاده چی دارن؟

پدر خواستگار جواب داد: عرضم به خدمتتون که منزل ما دو طبقه هست و طبقه ی دوم اون متعلق به این پسره و الحمدالله از نظر کاری مشکلی نداره و پیش خودم کار می کنه. بنده هم یه مغازه ی لوازم کامپیوتری دارم. خدارو شکر مشکل مالی هم تا حالا نداشتم، گَه گُدایی فشارهایی بهمون وارد میشه اما زندگیه دیگه خودتون بهتر می دونید.

اونشب پس از گپ و گفت های اولیه نوبت به روبه رو شدن عروس و داماد رسید. اون ها وارد اتاق بغل شدن. زمان زیادی نگذشت که خواستگار از اتاق بیرون اومد، رفتیم پیش خواهرم و من ازش پرسیدم: چی به هم می گفتید؟ خواهرم جواب داد: چیز خاصی نگفتیم، فقط اون بهم گفت: لطفا مهریتون سنگین نباشه. منم بهش گفتم: باید کمی فکر کنم.

بعد از مدتی که خواستگاری تموم شد پدرم گفت: از نظر من پسر، پسر خوبیه و از جهت من قبولِ.

خواهرم نگاهی به من کرد و گفت: به نظر تو چی؟ من که خودم راضیم.

من گفتم: به نظر من باید بیشتر تحقیق کنی، گفتگوی شما ده دقیقه هم طول نکشید.

اما خواهرم از این می ترسید که این پسر اولین و آخرین خواستگار اون باشه، در نتیجه به خواستگار جواب مثبت داد.

بعد از یک سال زندگی، خانم تازه فهمید که عباس معتاد و مثه بز پشیمون شد.

من همیشه یکی از مخاطب های پر و پا قرص برنامه ی گلبرگ بودم. این برنامه از قبلِ ازدواج تا بعدِ اون رو مورد برسی توسط حاج آقا دهنوی قرار میده. وقتی به مقوله ی خواستگاری رسید، حاج آقا دهنوی سوالاتی رو برای عروس و داماد بیان کرد که می بایست اون ها رو شب خواستگاری از هم بپرسن. اما متاسفانه خواهرم چنین کاری رو اونشب انجام نداد و به همین راحتی خودشو سیاه بخت کرد.

خلاصه من باید تو این چند ساعت تمام مسائل خواستگاری رو در نظر می گرفتم و روی اون ها فکر می کردم.

شام رو خوردیم و بعد از یک ساعت خواستگارها شرفیاب شدن.

وقتی وارد خونه شدن من توی آشپزخونه بودم و لحظه ای پسر رو دیدم، پسر بسیار خوش تیپ بود، واقعا همونطوری بود که همه درموردش حرف می زدن، اون واقعا ورزشکار بود و پدرش هم یک رئیس شرکت. اما تنها مشکلی که وجود داشت این بود که پسر نوزده سالش بود و هیچ خونه ای و هیچ ماشینی و هیچ شغلی هم نداشت.

مجلس، مجلس بسیار گرمی بود. صدای حاضرین به گوش من می رسید.

پدرم از پسر پرسید: خوب، آقازاده چی دارن؟

پدر خواستگار قصد داشت صحبت کنه که ناگهان پسر گفت: ببخشید پدر، لطفا اجازه بدید خودم جواب بدم.

من متاسفانه هیچ خونه ای از خودم ندارم و همینطور هیچ ماشینی و هیچ شغلی، چون من فعلا درس می خونم و ترم دوم هستم. اما اگر خدا بخواد بعد از اینکه درسم تموم بشه اگر برای هشتاد میلیون نفر کار نباشه برای من یکی کار هست.

پدرم گفت: پس چرا قصد داری زن بگیری پسر خوب؟

پسر گفت: همیشه وقتی از پسرا می پرسن که چرا می خوای ازدواج کنی؟ پسر جواب میده: برای اینکه سنت پیامبره و نصف دینمون به این کار بستگی داره. اما کسی نمیگه دلیل اینکه سنت پیامبره و نصف دینمون به این قضیه بستگی داره چیه؟ خوب من خدمتتون عرض می کنم.

وقتی بچه ای بیمار میشه به خاطر ترس از درد آمپول این بیماری رو از پدر و مادرش مخفی میکنه، اما این بچه تا یه حدی می تونه تحمل کنه و از خودش مقاومت نشون بده، در نهایت درد یک لحظه اییه آمپول رو به جای دردهای بی پایان ترجیح میده.

وقتی این بچه بزرگ میشه احساس نیاز میکنه، نیاز روحی و روانی، احساس نیاز به کامل شدن و این حواس اون رو رها نمی کنن مگر درمانی برای اون پیدا بشه، اما این پسر از درد بیان و درد خواستگاری می ترسه، می ترسه که این نیاز رو با پدر و مادر درمیون بزاره، در این شرایط پسر تا حدی تحمل میکنه، پس درد یک لحظه اییه خواستگاری رو ترجیح میده تا درد بی پایان نصف بودن رو.

من خدمتتون رسیدم تا منو به غلامیِ خودتون بپذیرید.

همینطور که گرم صحبت های دل نشین پسر بودم یهو بهم خبر دادن باید وارد اتاق بغل بشم تا با اون صحبت کنم.

وقتی وارد اتاق شدیم و در رو بستن داشتم از استرس می مردم. من و اون برای چند دقیقه به زمین نگاه می کردیم و ناگهان پسر یه تیکه کاغذ از جیبش در اورد و گفت: خیلی ببخشید، چند تا سوال و چند تا نکته داشتم که خدمتتون عرض کنم.

شما نماز می خونید؟

گفتم: بله.

گفت: روزه می گیرید؟

گفتم: بله.

گفت: جسارتا آشپزی بلدید؟

گفتم: بله.

گفت: ورزش می کنید؟

گفتم:نه.

گفت: رابطه ی شما با دوستانتون چطوره؟

گفتم: خوب، گاهی اوقات به هم سر می زنیم و با هم به کوهی، پارکی و یا بازاری می ریم.

به همین صورت اون مکرر سوال می کرد و پس از جواب دادن من روی کاغذ چیزهایی می نوشت.

بعد از اینکه سوال های پسر تموم شد، ادامه داد: چند تا نکته هم هست که باید خدمتتون عرض و رفع زحمت کنم.

امکان داره اگر خدا بخواد و شما قبول کنید وقتی با هم ازدواج کردیم کنار پدر و مادرم زندگی کنیم و امیدوارم که شما مشکلی با این قضیه نداشته باشید. دوست دارم مادرم رو مثل مادر خودتون و پدرم رو مثل پدر خودتون بدونید.

نکته ی بعدی اینه که من حتما باید سر وقت ورزشم رو انجام بدم و در حد لازم با رفقام بگردم.

من فقط یه عمل جراحی از ناحیه ی شکم دارم که به فضل الهی چیزی نیست و برای ازدواجمون مشکلی ایجاد نمی کنه. اینارو گفتم تا اگر با هم به تفاهم رسیدیم بعدا پشیمون نشیم.

مسائل خصوصی تر از این مسائل هم وجود داره که اونارو فقط می تونم با همسر آیندم درمیون بزارم. پس انشاالله اگر عمری بود بعدها خدمتتون عرض می کنم.

پس از اینکه حرف های پسر تموم شد یاد قضیه ی معتاد شدن شوهر خواهرم اوفتادم، به همین خاطر از اون پرسیدم: شما سیگار می کشید؟

پسر با لبخندی کوچیک جواب داد: معلومه که نه، خدا شاهده اگر تو مجلسی دود سیگاری به مشامم برسه اون مجلس رو تر می کنم تا کسی که در حال سیگار کشیدنِ سیگارش تموم بشه، من از دود سیگار می ترسم چه برسه به خود سیگار.

بعدش گفت: خوب دیگه، اگر عرضی نیست از خدمتتون مرخص بشم.

گفتم: نه، دیگه عرضی نیست.

پسر از اتاق بیرون رفت.

مادرم پیش من اومد و گفت: دختر؟ چی به هم می گفتید که صحبتتون یک ساعت طول کشید؟

من با تعجب گفتم: واقعا یک ساعت گذشت؟!

با گذشت مدتی خواستگاری به اتمام رسید.

پدرم گفت: به نظر من پسر خوبی بود اما شرایطش برای ازدواج مناسب نبود و من اجازه نمیدم دخترم دستی دستی سیاه بخت بشه.

دخترم نظر تو چیه؟